سفری به طالقان

ساعت یک و نیم راه افتادم حدود ساعت هفت بود رسیدم. جاده خلوت بود و من هم خسته. رسیدم خونه فقط یادمه پهن شدم رو زمین. خیلی خوب بود. هوا گرم نبود. توصیه می کنم اگه می خواین طالقان برین اردیبهشت و خرداد ماه برین که واقعا زیباست همه جا سبزه شاید بهشته. طالقان بین کوه واقع شده و از محله های کوچیکی تشکیل شده. حتی هنوز شهر نداره و به مرکزش شهرک می گن. شاید کل افرادی که پاییز و زمستان در طالقان زندگی می کنن به پنجاه نفر هم نرسه چون ساکنانش همون تهرانی هایی هستن که برای تفریح به این منطقه ی دوست داشتنی میرن بیشتر روزهای آخر هفته خیلی شلوغ میشه. یه سد طالقان داریم که چند سالی میشه محل خوبی برای غیر بومی ها شده و دورش چادر می زنن و از هوای اون دره استفاده می کنن البته اکثر اونهایی که از آبش استفاده می کنن تو آب خفه میشن چون هم املاح آب زیاده و نیروی زیادی برای شنا می خواد هم اینکه چون داخل این سد درخت های بلند و خونه های قدیمی دفن شده گاهی پای شناگرا به درخت ها گیر می کنه یا بر اثر مکش خراب شدن قسمتی از خونه های زیر آب گرداب های کوچیکی بوجود میاد که باعث غرق شدن شناگرا میشه. تو محله ی ما یه استخری هست به نام عسل تو عکس ها هست آبش خیلی تمیزه. انقدر آبش تمیزه که مسافرها ظرفها رو پر از آب می کنن و با خودشون می برن. اون اسبه رو می بینی وقتی رفتم جلوش چنان شیهه ای کشید که موی تنم سیخ شد. الان خیلی مودب وایساده قبلش جفتک هایی می زد که نگو. آخرین جایی که بودم لواسانک بود. تو لواسانک فقط دخترعموی مادربزرگ خدا بیامرزم با شوهرش زندگی می کنه. وقتی رفتم پیشش داشت شیر می دوشید. وقتی منو دید انقدر خوشحال شده بود که نگو. کلی دردودل کرد و کلی نصیحت. نصیحت قدیمی ها رو باید شنید و به خاطر سپرد. واقعا زندگی سالمی دارن. پیرزنی چون اون انقدر طبیعی زندگی کرده که سخت تو صورتش چروک پیدا میشه کرد. برگشتنی یه سری هم به ویلای مهران مدیری زدم ولی یه ذره قیافه شهری داشت. یه روز زندگی توی اون خونه های قدیمی به چندیدن سال زندگی شهری می ارزه، تنها بدی این سفر این بود که تنهایی بود و دستمو کلی از پشره ها خوردن.